ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ

 

«Να ζω και να 

ονειρεύομαι»

 

Αρμυρός αέρας φυσάει στις κλειδώσεις. Παγιδευμένος στο πριν και 

στο μετά, ρίχνεις κλεφτές ματιές στον καθρέφτη. Το πρόσωπό σου σκληρό, σημαδεμένο. Είναι κοχύλι που χτίζεται εσωτερικά χωρίς να βλέπεις την έξοδο. Κάθε στιγμή, κάθε στιγμή πολλαπλή και μπρος και πίσω. Κι ακόμα πολλές φορές η ίδια σκάρτη διαδρομή, που αναβλύζει μια επίπλαστη ευτυχία. Όμως … «φεύγει ο κόσμος, άλλος έρχεται … φεύγει ο κόσμος». Κι έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο μάταια ήταν όλα αυτά! Απόγνωση για την χρεοκοπία της συνείδησης που έγινε επιτακτική ανάγκη για λήθη. Και η επιθυμία που δεν έγινε πραγματικότητα, έγινε ανεπίλυτη διαμάχη.

Πρέπει να ψάξεις μια απελευθερωτική έξοδο. Δε γίνεται αλλιώς.

Αναζήτησε την αλήθεια. Μια αλήθεια στα άδυτα της ύπαρξης για να φωτιστούν σκοτάδια που είτε από άγνοια είτε από φόβο την κάλυψαν. Μια αλήθεια που όσο σκληρή και επώδυνη είναι, τόσο απελευθερωτική γίνεται. Και ελπιδοφόρα ότι τελικά το πέρασμα από τη ζωή θα σηματοδοτεί κάτι καλό και ανθρώπινο.

Αναζήτησε ένα όνειρο, ενός καλύτεροι αυριανού κόσμου.

Αυτό το όνειρο που έκανες μικρός, αυτό το παιδιάστικο μην το ξεχνάς. Αυτό ήσουν κάποτε.

Οδοιπόρησε για αυτό το όνειρο, υπηρετώντας τις ύψιστες ανθρώπινες αξίες κρατώντας πάντα πεισματικά ανοιχτή την πόρτα στην αδικαίωτη ελπίδα μέχρι «ν’ ανθίσει μεσ’ την καρβουνόσκονη σαν άσπρο τριαντάφυλλο.

«Αξίζει ρε φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο».

Να πολεμάς για ένα όνειρο καθημερινό και ατελεύτητο λίγο πιο δω απ’ την οργή και το φόβο, λίγο πιο κει απ’ τα μαραμένα βλέφαρα. Γιατί τα όνειρα είναι το τάμα του ανθρώπου στον ίδιο τον άνθρωπο. Η υπόσχεση που του δίνει για να μην ξεχνά την αξία της ζωής.

Για να μη χάσεις αυτό που σου χει τύχει για να ζήσεις. Να ζήσεις το ταξίδι στον κόσμο των ονείρων και των αναμνήσεων, των αστεριών και των χρωμάτων σ’ αυτό τον κόσμο, τον μικρό, το μέγα, όπου ζωή και θάνατος ανταμώνουν από τη στιγμή της γέννας μας και περπατούν αντάμα. Κάπως έτσι θα βρεις την ευτυχία. Να κοιτάς με αθολωτά μάτια όλα τα σκοτάδια, γιατί σήμερα το να είσαι άνθρωπος ζυγίζεται με τα δάκρυα. Ο κόσμος στενεύει κι ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται. Πρέπει να αναζητήσουμε την έξοδο, γιατί το παρελθόν μας το συμπληρώνουν οι αυταπάτες και κλωθούν στα όνειρά τους οι διάβολοι.

Άλλαξε πορεία. Φτιάξε μια πραγματικότητα από όνειρα μόνο δικά σου και ζήσε μ’ αυτούς που σε πιστεύουν. Είναι δικαίωμά και υποχρέωσή σου να παλεύεις να κάνεις τα όνειρά σου πραγματικότητα.

Αλίμονο σε κείνους που δεν μπορούν να ονειρευτούν.

Έτσι να πορευτείς. Ταξιδιώτης στον κόσμο των ονείρων, των αναμνήσεων, των αστεριών και των χρωμάτων. Κι έτσι θα ’ρθει και η Άνοιξη μέσα από τον πολλαπλασιασμό της χαράς και της ευδαιμονίας, που μεγαλώνει την καρδιά για να δεχτεί το θαύμα της ζωής της ξαναγεννημένης. Τον δρόμο σου, τον φτιάχνεις αναζητώντας. Αναζητώντας θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη …

 

Ασκαρδαμυκτί