Η χώρα μας, ο τόπος
μας, έρμαιο των
«ψιλικατζήδων» και της χωρίς πάτο τσέπης των
λίγων
Γράφει ο Γιάννης Καμπούρης...
Πραγματικά
δε μπορώ να μη σχολιάσω την ετεροχρονισμένη δυσάρεστη διαπίστωση κάποιων, για
το γεγονός ότι η αγορά της πόλης μας πήρε την κάτω βόλτα. Τώρα το πήραν χαμπάρι
;
Είναι και
το μαύρο δάκρυ που χύνουν για δύο σημαντικά έργα που χάθηκαν, τελωνείο και
τεχνητή χιονόπτωση. Ελάτε που αναρωτιέστε ποιος και γιατί φταίει. Υπάρχουν
ευθύνες και πολύ συγκριμένες γι’ αυτό το φιάσκο και αν θέλετε μπορείτε να
βρείτε τους υπαίτιους. Αναζητήστε απλά ποιος φορέας κατέθεσε την πρόταση της
ένταξης των έργων στα αντίστοιχα προγράμματα και ποιος προβλεπόταν να είναι ο
φορέας διαχείρισής τους. Γιατί για να ενταχθεί μια πρόταση σε ένα πρόγραμμα,
πρέπει να υφίσταται φορέας διαχείρισης του έργου και μάλιστα να έχει
διαχειριστική επάρκεια ή εναλλακτικά να προβλέπεται η διαχείριση του έργου από
τρίτο πιστοποιημένο φορέα. Ειδικά για το τελωνείο ομολογώ ότι δε γνωρίζω τη
διαδικασία που ακολουθήθηκε, αλλά σε κάθε περίπτωση ισχύουν περίπου τα ίδια,
εκτός και αν μπήκε ως έργο στον προγραμματισμό κάποιου υπουργείου. Αλλά στην
περίπτωση αυτή θα μιλάμε πολύ δούλεμα από την κυβέρνηση.
Και να μην
κλαίμε μόνο για τα έργα που απεντάχθηκαν λόγω αδυναμίας μας, ανικανότητας για να
ακριβολογούμε να τα υλοποιήσουμε. Είναι και πόσα άλλα έργα δε διεκδικήσαμε
γιατί αδιαφόρησαν οι αντίστοιχοι φορείς και δυνητικοί δικαιούχοι να τα
διεκδικήσουν, ή να το πω ποιο απλά δεν ήθελαν να βάλουν μπελά στο κεφάλι τους.
Σιγά μη χαλάσουν τη ζαχαρένια τους.
Και μετά
κλαίμε για την κατρακύλα μας. Μα αυτή έχει ξεκινήσει χρόνια πριν και δεν είναι αστοχία
της στιγμής. Τα λέμε και τα ξαναλέμε αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και η
ευθύνη είναι συλλογική και δεν αφορά ένα θεσμό, αλλά το σύνολο των θεσμών που
διαχειρίζονται τα της πόλης και του νομού και δε βγάζω κανέναν έξω. Βέβαια δεν
είναι άμοιρο ευθυνών και το ελληνικό κράτος γενικότερα, αλλά αυτό δε μπορεί να
είναι άλλοθι για τη δική μας ανικανότητα και ανυπαρξία.
Και να
ξαναπούμε, έστω και υπό μορφή «νεκρολογίας», τι δεν έγινε και τι θα μπορούσε να
γίνει.
Βαδίσουμε
στο αύριο χωρίς τεκμηριωμένο αναπτυξιακό
πλάνο με σαφή στρατηγικό στόχο, έτσι «χωρίς πρόγραμμα» για να θυμηθούμε την
όμορφη εκπομπή της Μαρίας Ρεζάν στην πάλε ποτέ ΕΡΤ. Στο πέλαγος χωρίς πυξίδα
και προορισμό, τρομάρα μας, που πάμε τελικά ; Ποια είναι η οικονομική μας βάση –
αφετηρία που πάνω της θα δομηθεί η αναπτυξιακή μας προσπάθεια. Η αγροτική
οικονομία, ο τουρισμός, το εμπόριο, ή κάτι άλλο ; Και γιατί πρέπει να απαντηθεί
αυτό το καίριο ερώτημα, μα για να κατευθύνουμε προς τα εκεί όλες μας τις δυνάμεις,
μεγιστοποιώντας τα όποια αντίστοιχα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Δε μπορεί να
διεκδικούμε ένα αχταρμά έργων χωρίς συνοχή και στόχο, έτσι για να
ικανοποιήσουμε τα αυτιά κάποιων. Και δε μπορεί οτιδήποτε να το βαφτίζουμε
αναπτυξιακό, ακόμα και αν πρόκειται για τα τυπικά έργα και να γυρνάμε ικανοποιημένοι
πλευρό για να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τη δική μας νιρβάνα.