«Ανάμεσα στη ζωή και
στο θάνατο»
Μια καρδιά που χτυπά ακόμα, σε ρυθμούς κύκνειου άσματος.
Εξάντληση, απελπισία, μοναξιά. Ο χτύπος της καρδιάς επιταχύνεται κι η απόγνωση σύντροφος έγινε. Το οξυγόνο στα τάρταρα και το κεφάλι μου ηχείο. Ακούω κύματα και φασαρία, συναγερμούς.
Είναι πολλοί εδώ τριγύρω,
στο ίδιο τελευταίο μίλι, στον ίδιο λυγμό, στην ίδια σιωπή που βοά απέλπιδα
στους τοίχους.
Δεν μπορώ να μιλήσω. Δεν ελέγχω τίποτα. Ένα κομμάτι τ’ ουρανού. Δε βράδιασε ακόμη. Θα μπορούσα να περάσω μια ολόκληρη ζωή, κοιτώντας αυτό το κομμάτι τ’ ουρανού μεσ’ απ’ τις γρίλιες.
Κι αυτό το κομμάτι, έχει
τόσα πολλά να μου πει.
Μα η ερημιά, απλωμένη
παντού. Ασάλευτη και άσπρη σα νεκρή.
Σκέψεις θανάτου. Το αίμα
κυκλοφορεί αργά μέσα στις φλέβες.
«Αφέσου, μη φοβάσαι …»
Η ανάσα δύσκολη και θορυβώδης. Αναπνέεις μόνο κατά περιόδους και μετά παύση και μετά …
Ακόμα κι οι ευτυχισμένες
μέρες της ζωής μου φαίνονται σκοτεινές.
Είσαι μόνος. Πως βρέθηκες
εδώ; Τι καρτεράς;
Γιατί; Τίποτα δεν έχει
νόημα κι … οι αναπνοές, τελειώνουν.
Ο θάνατος, κατασκευαστικό
ελάττωμα.
Όσο περισσότερο
εξοπλίζεσαι με όλα τ’ αγαθά, τόσο λιγότερο ευαισθητοποιείσαι στην αθλιότητα και
την τρωτότητα των ανθρώπων.
Κι εκείνη η στιγμή που τα
πράγματα θα ήταν αλλιώς, παρακμάζει.
Η ανάσα βγαίνει αργά.
Ίδια με του διπλανού.
Ίδια με τον πανικό, την
απόγνωση,
την ελπίδα, που
εξωραΐζεται.
Ο εξωτερικός κόσμος σα να
χάνει την αξία του.
Εστιάζεις στην προσπάθεια
να κρατηθείς ζωντανός.
«Αφέσου, όλα θα πάνε καλά
…».
Βίαιες παλινδρομήσεις
θρυμματισμένου σώματος.
Βραδιάζει, σα να
τελειώνει ο κόσμος για πάντα.
«Δεν θέλω να πεθάνω. Δεν
θέλω …»
Ασκαρδαμυκτί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου