ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ

 

«Ω! Γλυκύ μου Έαρ!»

 

«Λυτρώνεται ο άνθρωπος;

Απαντά το λουλούδι: Θα χαθούμε!»

 

Τίποτα δε μοιάζει να παραπέμπει στην Ανάσταση, στο έαρ στον Απρίλιο, παρά μονάχα η διάθεση της λαμπρύνσεως και αυτή, μονάχα σε ατομικό, προσωπικό επίπεδο και όχι ως μετοχή στη γιορτή της Ορθοδοξίας. Το φετινό Πάσχα δεν είναι απλώς η μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης, αλλά μια σταθερή πηγή υπαρξιακών στοχασμών. Ίσως εδώ να βρίσκεται και το πραγματικό νόημα της σταύρωσης και της Ανάστασης. Θα χάσουμε τη γιορτή αλλά να κερδίσουμε την εσωτερική μας ανάσταση. Οι συνθήκες σήμερα δίνουν την ευκαιρία για αναστοχασμό αλλά και για έναν γενικότερο επαναπροσδιορισμό των αξιών μας. Η νίκη της ζωής επί του θανάτου, που γιορτάζουμε το Πάσχα, είναι το σύμβολο μιας νέας αρχής. Γι’ αυτό όχι μόνο διατηρείται αναλλοίωτο το νόημά του, αλλά γίνεται και εξαιρετικά επίκαιρο. Αφού νικήσουμε την πανδημία. Αφού νικήσει η ζωή το θάνατο, δεν μπορούμε παρά να κάνουμε μια νέα αρχή. 

Έτσι, ας ζήσουμε τη μεγαλοβδομάδα, προστατεύοντας ο ένας τον άλλο και διαφυλάσσοντας όσα έχουμε κερδίσει μέχρι στιγμής. Τούτο το πέρασμα να σηματοδοτήσει την ελπίδα και την αισιοδοξία για όλη την ανθρωπότητα με την υπόσχεση ότι θα είμαστε ξανά μαζί. Μέσα στον εγκλεισμό μας κάποιοι θα αισθανθούν ξένοι προς τους δικούς τους ανθρώπους. Το αντίδοτο είναι να νιώσουμε ξένοι προς όσα μας συνόδευαν μέχρι τώρα, προβληματικά χαρακτηριστικά μας υπονομεύουν τις σχέσεις μας. Τούτες τις μέρες χάνεται, ακούσια έστω, η ψυχαναγκαστική εξωστρέφεια που τόσο συχνά μεταχειριζόμαστε για να δραπετεύσουμε από το μέσα μας. με το Χριστό ξαφνιάζεσαι. Από την ιερότητα, τη μεγαλοπρέπεια της ψυχής, αναζητάς την εσωτερικότητά σου, μπερδεύεται το μέσα και το έξω. Κλείνεσαι στο σπίτι, επιστρέφεις στην ψυχή σου και στα πρόσωπα των άλλων και έτσι βγαίνεις στο ύπαιθρο του κόσμου. Διαφορετική η Άνοιξη φέτος. Όλα γίνονται αλλιώς. Μόνο η μυρωδιά της Άνοιξης δεν χάνει την οσμή της, μόνο η ιερότητα των ημερών δε χάνουν την υπόστασή τους. Ας γίνει το φετινό … έαρ γλυκύτερο μόνο με την ύψιστη δοξολόγηση μέσα μας. Να σώσουμε όλοι εμείς όσο γίνεται περισσότερους συνανθρώπους μας από το θάνατο. Με ευθύνη και εντιμότητα. Οποιαδήποτε μεταστροφή σε μια καινή ζωή προϋποθέτει τη ζωή ως επιβίωση.

Ο Χριστός φέτος θα δοξαστεί στα νοσοκομεία, στις εντατικές, στην 

απώλεια. Ας συνειδητοποιήσουμε μέσα από το κοινό βίωμα της απώλειας, του φόβου, πόσο γελοίο είναι κάθε αίσθημα ανθρώπινης ματαιοδοξίας και παντοδυναμίας. Είμαστε τρωτοί και ευάλωτοι. Αυτή η τρωτότητα όμως όταν την αποδεχτούμε βαθιά μέσα μας μπορεί να γίνει το θεμέλιο της ανθρώπινης αλληλεγγύης. Αυτός ο φόβος από εγωιστικός μπορεί να γίνει αλληλέγγυος. Μέσα σ’ αυτόν τον παράξενο κι ακάνθινο Απρίλη ένας αόρατος εχθρός σου υποδεικνύει πόσο σημαντική είναι η συνοχή και η αλληλεγγύη.

Τούτη η Άνοιξη με τα απρόοπτα ξαφνιασμένα πρωινά και τα μακρόσυρτα σούρουπα, τα χωρατά των σπουργιτών, τα σγουρά γέλια των θάμνων, οι κόκκινες παπαρούνες μοιάζουν εικόνες ξεθωριασμένες του μυαλού και της ψυχής.

Μα οι ευχές, οι κροτίδες και τα φιλήματα πάλι θα ξανάρθουν με της Άνοιξης το αγέρι γιατί πάντα υπάρχει η Ανάσταση, δεν μπορούν χωρίς αυτήν οι άνθρωποι. Να πιστέψουμε στην ημέρα της ζωής.

Ω, γλυκύ μου έαρ, σε ψάχνω στ΄ αγουροξυπνημένα χελιδόνια, στις μοσχοβολιές των λουλουδιών, στις ανοιχτές θάλασσες, σε στιγμές απλές που ξυπνούν στα φυλλοκάρδια τον πόθο και την ελπίδα.

Ω, γλυκύ μου έαρ, θα σε βρω σε κείνες τις λεύτερες διαδρομές της ψυχής, εκεί που καρτεράς και παραμένεις ζωντανή.

«Έαρ γλυκό, έαρ μικρό, έαρ βαθύ, έαρ συντετριμμένο»

 

Καλή Ανάσταση!!!

 

Ασκαρδαμυκτί