Βέροια … βαδίζοντας ανάποδα στο μονόδρομο …
Η πόλη μας, ο δήμος μας φθίνει και ότι
και να λέγεται, όποια προσπάθεια και αν κάνουν να μας πείσουν για το αντίθετο, η
καθημερινότητα δείχνει το προφανές.
Και αυτό αντί να σημάνει συναγερμό,
το αποδεχόμαστε μοιρολατρικά, αρνούμενοι και να το δούμε, αλλά συμβαίνει. Αρκούμαστε
στο να εντοπίζουμε επιμέρους «συμπτώματα», να προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε,
παραβλέποντας πεισματικά το όλο. Αλλά η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων δεν είναι
θεραπεία, είναι μια παρηγορητική πρακτική, που μεταθέτει για αύριο το
αναπόφευκτα μοιραίο.
Ίσως αυτά να φαντάζουν τραγικά, από
την άλλη όμως ίσως και να μην αποδίδουν το μέγεθος του προβλήματος που
αντιμετωπίζουμε. Χαμένοι στα εγώ μας, δε μπορούμε να δούμε να δούμε ότι ο
κόσμος γύρω μας αλλάζει και μάλιστα με τρομακτικούς ρυθμούς, αδιαφορώντας για τα
τείχη που εμείς υψώνουμε γύρω μας. Το ζήτημα είναι απλό, ή προσαρμοζόμαστε ή η
πραγματικότητα μας προσπερνά. Και η ιστορία έχει πολλά να διδάξει, με την
προϋπόθεση ότι δεν την παπαγαλίζουμε διεκδικώντας ένα καλό βαθμό, αλλά μελετάμε
το πως και το γιατί.
Και ας έρθουμε στα του οίκου μας και
επικεντρώνομαι ειδικά στα του δήμου γιατί θεωρώ ότι αυτός είναι ο συνεκτικός
κρίκος της τοπικής κοινωνίας, η αφετηρία της όποιας προσπάθειας και
πρωτοβουλίας. Παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στο δημοτικό μας συμβούλιο,
ομολογώ εκ του μακρόθεν, με απογοήτευση βλέπω ότι αυτό εξαντλείται σε στείρες
διαδικασίες. Το ίδιο μοτίβο σε κάθε συνεδρίαση του, προσωπικές αναφορές και
αντιπαραθέσεις, θαρρείς και αυτά ενδιαφέρουν την πόλη. Μια στείρα τακτική που εξυπηρετεί την αποφυγή της
συζήτησης των πραγματικών και υπαρκτών προβλημάτων μας.