ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΙΛΙ

 

Aiges Forum: Κομίζοντας γλαύκας εις Αθήνας

Γράφει η εξαίρετη συμπολίτισσα Βίκυ Παπατζίκου!

Aiges Forum: Κομίζοντας γλαύκας εις Αθήνας

…και τώρα που κατακάθησε ο κονιορτός,

Αν απομονώσουμε την επικοινωνιακή «χρυσόσκονη» και δούμε το Φόρουμ με απόλυτο ρεαλισμό, η αλήθεια είναι μία:

Δεν παρουσιάστηκε κανένα απολύτως «θαύμα» και καμία επαναστατική, πρωτοεμφανιζόμενη πρόταση που δεν γνωρίζαμε ήδη.

Η αξία του συνεδρίου, όπως αυτό εξελίχθηκε, δεν βρίσκεται στις ομιλίες που έγιναν. Η αξία του βρίσκεται, στο αν το Επιμελητήριο και το ΤΕΕ θα χρησιμοποιήσουν τα πρακτικά αυτού του Φόρουμ ως μοχλό πίεσης προς τους κυβερνώντες.

Από άποψη ιδεών και αποτελεσμάτων, ήταν μια ανακύκλωση γνωστών προβλημάτων. Ακούστηκε κυρίως ένα «κατηγορώ» για το τι χάθηκε στο παρελθόν.

Τα ζητήματα που συζητήθηκαν είναι χρονίζοντα αιτήματα της Ημαθίας εδώ και δεκαετίες.

Το ότι η Βεργίνα, και όχι μόνο η Βεργίνα, είναι αποκομμένη οδικά από την Εγνατία είναι γνωστό.

Το ότι οι αγρότες πλήττονται από το ενεργειακό κόστος και την έλλειψη εργατών είναι καθημερινότητα.

Το ότι οι ΜμΕ της επαρχίας «πνίγονται» από τους φόρους το ξέρει ο κάθε επαγγελματίας.

Από αυτή την άποψη, το Φόρουμ λειτούργησε ως ένας «καθρέφτης» της πραγματικότητας, χωρίς να κομίσει νέα γνώση.

 

Το πέρας του συνεδρίου μας φέρνει μπροστά σε μία διαπίστωση που αγγίζει τον πυρήνα του προβλήματος που αντιμετωπίζει η ελληνική περιφέρεια. Το χάσμα αξιοπιστίας της κεντρικής εξουσίας και το έλλειμμα οράματος ή διεκδικητικότητας σε τοπικό επίπεδο.

Όταν η συσσωρευμένη εμπειρία δείχνει ότι οι υποσχέσεις ανακυκλώνονται και οι τοπικοί άρχοντες συχνά περιορίζονται σε ρόλο παθητικού παρατηρητή ή απλού διαχειριστή κρατικών κονδυλίων, είναι απόλυτα λογικό να μην υπάρχει χώρος για ελπίδα.

Η ιστορία έχει δείξει ότι χωρίς ισχυρή τοπική ηγεσία που να συγκρούεται και να διεκδικεί με σχέδιο, τα αναπτυξιακά συνέδρια μετατρέπονται απλώς σε ένα επαναλαμβανόμενο τελετουργικό. Η έλλειψη τοπικής διεκδικητικότητας αλλά κυρίως οράματος, αποτελούν τις μεγαλύτερες τροχοπέδες για την ελληνική περιφέρεια.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η πραγματική αλλαγή δεν έρχεται από αυτούς που κρατούν τα μικρόφωνα στις φιέστες. Έρχεται από την ίδια την ιδιωτική πρωτοβουλία και τις παραγωγικές δυνάμεις που προσπαθούν να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν αυτόνομα. Και έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα.

Αν περιμέναμε να ακούσουμε μια μαγική λύση που θα άλλαζε τη Βέροια σε μία νύχτα, προφανώς το Φόρουμ ήταν μια απογοήτευση και μια «φιέστα».

Και ας θυμόμαστε, ζούμε στο 2026.

Καλός ο Τουρισμός μα χρειάζεται γερές βάσεις για να τον αντέξει ο τόπος και να μετατραπεί σε συγκριτικό πλεονέκτημα- σε απτό όφελος για την τοπική κοινωνία.

 Η Βέροια είναι πράγματι προικισμένη με μια μοναδική ιστορική συνέχεια —από την αρχαιότητα και τις Αιγές μέχρι τις δεκάδες βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες της— όμως ο σύγχρονος πολιτισμός απουσιάζει εκκωφαντικά από τον τόπο.

Η έλλειψη βασικών υποδομών, όπως μια δημοτική πινακοθήκη ή ένας δημόσιος  χώρος που να φιλοξενεί σύγχρονη Τέχνη, στερεί από την πόλη τη δυνατότητα να συνομιλήσει με το παρόν και το μέλλον. Μαρτυρά την έλλειψη σύνδεσης με τη σύγχρονη δημιουργία.

Η πιο απτή απόδειξη αυτής της απαξίωσης είναι το γλυπτό του διεθνούς φήμης Κώστα Βαρώτσου στην Πλατεία Ωρολογίου. Η συζήτηση, ωστόσο, συχνά εξαντλείται στο αν «αρέσει» ή όχι —μια επιφανειακή προσέγγιση όταν πρόκειται για την τέχνη—, παραβλέποντας ότι πρόκειται για περιουσία της πόλης και των πολιτών της, αλλά και για ένα έργο που θα μπορούσε να αποτελεί σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ταυτότητα της Βέροιας. Αντί να προστατεύεται και να αναδεικνύεται, αφέθηκε στην τύχη του, σπασμένο, αφώτιστο και παραμελημένο.

Αυτή η εικόνα επιβεβαιώνει τη διαπίστωση για το έλλειμμα μιας κοινωνίας _πόλης, η οποία αδυνατεί να αναγνωρίσει και να προστατεύσει ακόμη και αυτά που ήδη έχει, επιβεβαιώνοντας την αίσθηση της πολιτιστικής στασιμότητας.

Το να απαριθμούμε τα μνημεία, μας  κάνει υπερήφανους, γιατί τα μνημεία της Ημαθίας μαζί με τον κάμπο της είναι ο πλούτος μας,  μόνο που οι Ημαθιώτες με τόσο πλούτο τριγύρω παραμένουμε "φτωχοί", απομονωμένοι και απελπισμένοι.

Βίκυ Μελικιώτου Παπατζίκου

Βέροια 11/9/2026

 

Σημείωση: Η εικοσαετής εμπειρία μου στο πεδίο της σύγχρονης Τέχνης και η διακονία του πολιτισμού δεν μου δίνουν απλώς το βήμα για μια προσωπική άποψη, αλλά τη βάση για μια τεκμηριωμένη θέση. Από την ίδρυσή της, η γκαλερί ΠΑΠΑΤΖΙΚΟΥ επέλεξε συνειδητά έναν δύσκολο και μοναχικό δρόμο· παρ' όλες όμως τις αντιξοότητες, κατάφερε, βασισμένη στο κύρος και την αξία των συνεργατών της, να βγάλει τη Βέροια εκτός συνόρων και να βάλει μια «πινέζα» στον χάρτη της πόλης στον χώρο της Σύγχρονης Τέχνης, εκπροσωπώντας την επάξια σε κορυφαίες θεσμικές συναντήσεις.